Πάρα πολλά όνειρα τον τελευταίο καιρό και τα ξεχνάω. Είμαι με μια φίλη μου και έχουμε πάει σε ένα τουρνουά για κάρτες πόκεμον.Το πρόγραμμα τελειώνει στις 7 και μετά είναι διασκέδαση αλλα αργεί να τελειώσει γιατι δεν υπάρχουν αρκετοί επιτηρητές. Μετά παίζουμε ενα παιχνιδι με παρα παρα πολυ μικρά μπαλάκια (στο μέγεθος μπιζελιού) με υφή πινγκ πονγκ. στο παιχνίδι αυτό χτυπάμε τα μπαλάκια με ρακέτες πινγκ πονγκ και προσπαθούμε να πετύχουμε κατι πραγματα που κινούνται. είναι εξωφρενικά δύσκολο. Αυτά. α ειδα και τον άλ, τη λαμπ και ενα αλλο παιδακι που το ξερω φατσικα.

Resident Evil

Βρίσκομαι σε ενα σπίτι και ξαφνικά συνειδητοποιώ οτι υπάρχουν ζόμπι έξω απο το σπίτι και μπαίνουν συνέχεια μέσα. Κρατάω ένα απο αυτά τα εκνευριστικά πράγματα που χρησιμοποιείς για να κλείσεις ενα ανοιγμένο σακουλάκι. Αυτά με το σύρμα και το πλαστικο γυρω γυρω. Ενα μεγάλο τέτοιο κρατάω λοιπόν. Υπάρχουν κι αλλοι 2 άνθρωποι μέσα στο σπίτι. Μπαίνουν ζόμπι συνέχεια μέσα κι εγω κάθομαι και τα πνίγω με αυτό. Τα ζόμπι για κάποιο λόγο που δε γνωρίζω, ξέρω οτι είναι 10¹⁰ + 10⁹ + 10⁸ + 10⁷ + 10⁶ + 10⁵. Τρέχα γύρευε γιατί. Εν πάσει περιπτώσει, απελπίζομαι γιατί είναι κάπως πολλά. Και ξυπνάω.

Χαρτάκια στο μαξιλάρι

Ξυπνάω (έχοντας ξυπνήσει ήδη 3-4 φορές) και διαπιστώνω οτι κάτω απο το μαξιλάρι μου υπάρχουν 2 χαρτάκια. Ορθογώνια παραλληλόγραμμα. Ένα άσπρο φτιαγμένο απο μαλακό χαρτί και ένα κίτρινο φτιαγμένο απο χαρτόνι. Το άσπρο με βοηθάει στο να ξανακοιμάμαι αμέσως κάθε φορά που ξυπνάω thus να κοιμάμαι συνέχεια και το κίτρινο είναι απλά ένα κίτρινο χαρτόνι που μου είναι εντελώς άσχρηστο. Εκτός αν θέλω να κάνω χειροτεχνίες.

2 γατιά δε θα τ'αντέξω..

Βρίσκομαι σε κάποιο σταθμό μετρό (ή μέγαρο μουσικής ή ευαγγελισμό δεν είμαι σίγουρος πάντως στάνταρ είναι της μπλέ γραμμής - μη με ρωτήσετε πώς το θυμάμαι δεν έχω ιδέα). Ξαφνικά βλέπω το γάτο μου. Δε σοκάρομαι και ιδαίτερα (μα τι πιο φυσιολογικό από το να βρεις το γάτο σου στο σταθμό του μετρό). Εκνευρίζομαι λίγο (με μένα?με το γάτο? με κάποιον άλλο?δεν ξέρω, πάντως εκνευρίζομαι που ο γάτος μου βρίσκεται εκεί.) Τον σηκώνω τσαντισμένος (όπως ακριβώς τον σηκώνω ΚΑΘΕ ΓΑΜΗΜΕΝΗ ΜΕΡΑ που έρχεται έξω απο την πόρτα μου και νιαουρίζει μέχρι να ξυπνήσω - θα σου δείξω εγω γαμίδι έξω θα σε κλείνω απο δω και πέρα. Ένα decent ύπνο δεν έχω κάνει.) και τον πάω σπίτι (προφανώς δεν αντέδρασε και τον κουβάλησα μέχρι τα ιλίσια μια βόλτα). Διαπιστώνω οτι ο γάτος μου είναι ήδη σπίτι και οτι ο γάτος που έφερα είναι απλά ίδιος σε ελαφρώς μικρότερο μέγεθος. Τον αφήνω κάτω λίγο σαστισμένος και ξυπνάω.

Κυανό

Είμαι στα ταμεία ενός μεγάλου υποκαταστήματος JUMBO και η ταμίας μου χτυπάει απόδειξη. Μου λέει "θέλετε κάτι άλλο?" της λεω "έχετε κυανό?" "βεβαίως" μου λεει και μου δείχνει ενα κουτί με κατι κίτρινες γόμες μέσα. Παίρνω ενα και το αγοράζω. Πάω σε κάτι φίλες μου μετά ,τους το τρίβω στη μούρη και γεμίζουν glitter. Αντε γεια.

Μετενσάρκωση?

Είμαι στο παλιό μου σχολείο με συμμαθητές και ανεβαίνουμε τις σκάλες (με το ζόρι) άοπλοι. Στον τελευταίο όροφο είναι οι γερμανοί (του 40) με αυτόματα και ανεβαίνουμε για να μας σκοτώσουν. Ενας συμμαθητής μου (ο οποίος έφυγε απο το σχολειο στην 3η γυμνασιου) δε με αφήνει να κατέβω. Αυτά.

Να το γυρίσω σε ταινία?

Φοιτητές βρισκονται και κάνουν μάθημα σε μια τάξη μέσα σε ενα νοσοκομείο (;) Ξαφνικά καποιος απο αυτούς αντιλαμβάνεται την ύπαρξη ενος σκύλου (κολλει για την ακρίβεια) μεσα στην τάξη, αλλα ταυτόχρονα συνειδητοποιεί οτι τον καταλαβαίνει μονο αυτος. Νιωθει το σκύλο να περνάει κάτω απο το χέρι του και ταράζεται. Βγαίνει έξω απο την τάξη. Είναι ταραγμένος. Κοιταζοντας τους υπόλοιπους φοιτητές ξέρει ενστικτωδώς προς τα που κατευθύνονται και τι θέλουν να κάνουν. Στη συνέχεια του ονείρου ταυτίζομαι με τον ήρωα αυτόν. Δε μπαινω μετα για μάθημα αλλα κάθομαι και παρακολουθώ όλους τους υπόλοιπους. Οσο ανεβαίνουν τις σκάλες το όνειρο είναι σε φάστ φόρουορντ και η κάμερα τους ακολουθεί. Όταν ανοίγουν πόρτες το όνειρο ειναι σε σλοου μοσιον. Το πρόσωπο μου σιγά σιγά παραμορφώνεται και γίνεται μπλέ. Συνειδητοποιώ οτι φοράω άσπρη ρόμπα και μαύρα παπούτσια.Κοιτάζοντας γύρω μου καταλαβαίνω οτι και όλοι οι άλλοι που φορούν άσπρη ρόμπα και μαύρα παπούτσια έχουν μπλε παραμορφωμένα πρόσωπα. Μπαίνω σε ένα ασανσέρ οπου βλέπω κάποιους με άσπρη ρόμπα και άσπρα παπούτσια (φυσιολογική μούρη) να βγάζουν φλόγες απο τα χέρια και να ετοιμάζονται για έναν αγώνα μαγείας . Φρικάρω και τους ρωτάω πως το κάνουν αυτό. Μου λένε "Σκέψου πως νίωθεις οταν κάνεις έρωτα"--ό,τι να ναι??--. Έβγαλα κι εγω μια κλανιά φωτιάς απο τα χέρια και μετά επιστρέφοντας στα προηγούμενα αισθήματα οργής η φωτιά εξαφανίστηκε. Άνοιξε η πόρτα, οι άλλοι βγήκαν, και ξύπνησα. Ανυπομονώ να δω τη συνέχεια όμως. :(

Μπουνιά!

Το όνειρο με τοποθετεί (σταθερή αξία)σε ενα δωμάτιο με 5 κρεβάτια που κοιμάμαι εγώ και 4 συμμαθητές μου εκ των οποίων ο ένας φίλος και οι άλλοι εντελώς άσχετοι.ο φιλος μου κοιμάται στο διπλανό κρεβάτι.Όλοι οι άλλοι κοιμούνται κι εγω είμαι πολύ κοντά στο να κοιμηθώ. Τελικά με παίρνει ο ύπνος(στον ύπνο μου πάντα.στην πραγματικότητα με έχει πάρει προ πολλού - ο ύπνος.). Αυτός ο οποίος βρίσκεται στο απέναντι κρεβάτι ξαφνικά αρχίζει να φωνάζει "ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΜΠΥΡΑ ΜΗ ΜΟΥ ΔΙΝΕΤΕ ΑΛΛΗ ΜΠΥΡΑ ΟΧΙ ΔΕ ΘΕΛΩ ΜΗ ΜΗ" στον υπνο του. Τρομάζω και ξυπνάω(στον ύπνο μου).Σταματάει να φωνάζει. Τελικά ξανακοιμάμαι και πάλι ξεκινάει να φωνάζει "ΟΧΙ ΔΕ ΘΕΛΩ ΑΛΛΗ ΜΠΥΡΑ ΣΑΣ ΕΙΠΑ ΔΕ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ Η ΜΠΥΡΑ" και τρομάζω και ξυπνάω (στον ύπνο μου και στον ξύπνιο μου) και ρίχνω μπουνιά στη Μαίρη που κοιμάται δίπλα μου (στην πραγματικότητα-προφανώς όχι επίτηδες). Η Μαιρη δε χαμπαριάζει. Το συμπέρασμα ειναι οτι είναι επικίνδυνο να κοιμάται κανείς δίπλα μου. Με παρόμοιο τρόπο κάποτε είχα ρίξει κλωτσιά σε ένα ξύλο που αν ήταν άνθρωπος θα ειχε κάτι σπασμένο.

η Αίρεση

Πρόσφατο : το όνειρο με τοποθετεί σε μια τεράστια αίθουσα γεμάτη με ανθρώπους με περίεργες στολές να προσκυνούν απο τη δεξιά πλευρά της αίθουσας και γεμάτη με ανθρώπους να παρακολουθούν αυτούς που προσκυνούν απο την αριστερή πλευρά της αίθουσας. Και όταν λέω να προσκυνούν εννοώ να φωνάζουν γονατισμένοι με μανία "Ένας είναι ο θεός ζήτω ο Χριστός" και άλλα τέτοια έχoντας ψηλά τα χέρια και χτυπώντας τα με δύναμη στο πάτωμα στο τελείωμα κάθε "σλόγκαν". Εγώ σκεφτόμουν "μα τι κάνω εδώ πέρα?" όπως θα σκεφτόταν ο οποιοσδήποτε. Δε μπορούσα να σταματήσω βέβαια γιατί κινδύνευα να με σκοτώσουν. Όταν τελείωσε όλο αυτό το πανυγήρι πήγα στην αριστερή πλευρά της αίθουσας όπου βρήκα κάτι (πρώην - γιε..) συμμαθητές μου και την Κατερίνα η οποία με δούλευε γιατί γνωρίζει οτι είμαι άθεος. αυτά.

ο Τίτλος

ο Τίτλος ακούγεται πολύ ρομαντικός. Κάθε άλλο. Εδώ θα γράφω όλα μου τα όνειρα τα οποία είναι όσο πιο κουλά δε μπορείτε να φανταστείτε. Ετοιμαστείτε. Θα ξεκινήσω λίαν συντόμως τη συγγραφή. à+.